Μεταμεσονύκτιες σκέψεις.. (35)

        Δεν μπορω να κατσω να γραψω με τιποτα.. λες και ένα διολεμενο και αορατο τοιχος εχει στηθει μπροστα μου και μπλοκαρει τα παντα.. δεν αφηνει να περασει τιποτα προς τα εξω με αποτελεσμα να αποθηκευω να αποθηκευω να αποθηκευω.. και όμως πρεπει να γραψω κατι πρεπει να εξαερωσω λιγο το μυαλο μου από τα πολλα.. πρεπει να κανω την ψυχοθεραπεια μου.. είναι πολλα και είναι όλα μπερδεμενα… σκεψεις σκορπιες.. συναισθηματα μπερδεμενα.. ανακατεμενα πολλες φορες με τον μανδυα της καθημερινοτητας που μου αρεσει να φορω.. να φορω και να κρυβομαι πολλες φορες ακομα και από τον ιδιο μου τον εαυτο… να γινομαι εθελοντης αιχμαλωτος της ρουτινας μου.. να αφηνω τον εαυτο μου σε κατασταση αναμονης.. περιμενοντας να περασει άλλη μια μερα.. άλλο ένα βραδυ.. άλλος ενας μηνας.. άλλη μια ζωη.. περιμενοντας τι? Αυτά που θα ερθουν η αυτά που δεν θα ξαναερθουν ποτε.

Πρεπει να βγω καμμια βολτα γιατι δεν μπορω να κατσω μεσα με τιποτα.. αυτή η ρημαδα η σιωπη σε πηγαινει σε μονοπατια του μυαλου περιεργα.. σκοτεινα.. και υγρα.. νιωθεις εκεινη την μυρωδια της μουχλας να σε περιτριγυριζει να σε στοιχειωνει.. να σε κανει να ανατριχιαζεις όπως τοτε που ησουν παιδι..λιγο πιο αθωος λιγο πιο χαρουμενος από τωρα.. και ισως να μου είναι δυσκολο να μαζεψω τις δυναμεις μου και να βγω παραεξω αλλα θελω να το κανω.. δεν θελω να κατσω άλλο μεσα.. νομιζω πως ένα τσιγαρο τωρα και ένα ουισκι θα ηταν ότι επρεπε.. ένα για να ζεσταθω και να παω να ετοιμαστω.. να ετοιμαστω για τον πολιτισμο.. για την φασαρια  στους δρομους.. για τις πολυχρωμες εικονες και τα φωτισμενα μπαρακια που με καλουν για άλλο ένα ποτο.. αλλα ας περιμενουν όλα.. εξω αυτην την στιγμη ένα χειμωνιατικο καλεσμα.. μια εικονα του χειμωνα με κανει να καθαριζω από κάθε μου σκεψη..

Ένα Prince από τα κομενα ταιριαζει απολυτα με τις πρωτες τζουρες από το ουισκι.. ταιριαζει απολυτα με το κρυα αερακι που χαιδευει το κορμι μου.. ταιριαζει απολυτα με το γκριζο τοπιο που απλωνεται μπροστα μου λες και είναι βγαλμενο από ψυχεδελικη ταινια του ’70.. και αυτή η σιωπη.. καθαρια φωναζει μεσα μου..

ένας αναστεναγμος συνοδευει μια βαθια αναπνοη.. μια γερη τζουρα καπνου.. συνοδευει τις τελευταιες σταλες του ποτου..

θεε μου ποσο μικρος αισθανομαι.. ποσο αδυναμος νιωθω αυτην την στιγμη.. τα ματια μου κλεινουν και ένα αισθημα ζεστασιας με περικλειει.. αισθανομαι στην γυμνη μου πλατη την παρουσια της..

-         αγαπη μου τι κανεις ακομα να ετοιμαστεις?

-         τωρα ερχομαι

-         Ελα θα αργησουμε μας περιμενουν..

Ένα χαμογελο προδιδει την παρουσια σου και χαλαει την σιωπη μου.. ηρθε η ωρα να ετοιμαστω..