Δεγαμίτης: Μεταμεσονύκτιες σκέψεις (31)

Γαμημενη αυπνια δεν σε μπορω αλλο με κουρασες.. δεν μπορω αλλο αυτα τα ατελειωτα βραδυα ξαπλωμενος στο κρεβατι και βυθισμενος στις σκεψεις.. κατανταει κουραστικο και συναμα αντιπαραγωγικο εαν κανεις καποια πρωινη δουλεια… φφφφφφφφφφφφφ δυσκολευομαι τωρα τελευταια να κοιμηθω ειναι αληθεια.. με φοβιζουν τα ονειρα μου.. δεν θελω να κοιμηθω.. δεν θελω να σκεφτομαι τιποτα.. τιποτα.. αφηστε με εδω.. προχωρηστε παρακατω.. λεω να κατσω λιγο ακομα.. πρεπει να ανασυνταξω τις δυναμεις μου.. ποιες δυναμεις δεν εχουν απομεινει και πολλες.. στρατιωτης και εγω σε αυτον τον πολεμο.. πωπω ασχημο πραγμα να μην ξερεις τι να γραψεις.. πιο ασχημο πραγμα να εχεις μεσα σου πραγματα και να μην μπορεις να τα εκφρασεις.. αρχιδια καταλυτης συναισθηματων ειναι το γραψιμο..
      
    Η αληθεια ειναι πως δεν μου εχει συμβει πολλες φορες να θελω να τελειωσω κατι και να μην το κανω.. για ολους τους γυρω μου αυτο που εχω ειναι τελειο.. για εμενα ειναι μπερδεμα.. ειναι ιος και εξαπλωνετε ραγδαια.. και πρεπει να σε τελειωσω μικρη μου πρεπει γιατι αν δεν το κανω τωρα που ειναι αρχη μετα θα εχουμε προβλημα.. ξερεις εσυ.. θα εχουμε προβλημα.. στα ματια σου βλεπω τον εαυτο μου μικρο και γιαυτο δεν με ξεγελας.. τους αλλους γυρω μας μπορει αλλα εμενα οχι.. μπορει να αισθανεσαι ερωτευμενη μαζι μου αλλα δεν εισαι.. και ποσο ομορφα ειναι αυτα τα παιχνιδια που μου κανεις.. δυστυχως τα ειχα κανει και εγω.. και ξερω πως σε στεναχωρει το γεγονος οτι δεν σε αφηνω να πλησιασεις αλλα ετσι πρεπει να γινει.. γιατι αν εσυ πλησιασεις δεν θα εχουμε καλα ξεμπερδεματα εμεις.. η αληθεια ειναι πως εχω αργησει να σε χωρισω το ειχα παρει ελαφρα στην αρχη το θεμα μας.. δεν πιστευα οτι εχεις τετοιες δυνατοτητες.. και ακομα δεν μπορω να το πιστεψω αλλα ελα που συμβαινει..

    Απο μικρος ακουγα ιστοριες που ελεγαν πως τα αντιθετα ελκονται.. και πως παντα υπαρχει καποιος που ειναι το αλλο σου μισο και σε συμπληρωνει.. δεν ξερω τι γινεται με τα αντιθετα και κατα ποσο ελκονται αλλα αυτο με το ομωνυμα ειναι αρρωστημενη κατασταση.. πολυ ιδιαιτερη και περιεργη ελξη.. ξερει τι θελεις.. ξερει ποτε στραβωνεις.. ξερει πως να σε στειλει απο την γη στον ουρανο και με ελευθερη πτωση παλι κατω.. και το ιδιο της κανεις και εσυ και ειναι ενα  ανελεητο παιχνιδι χωρις σταματημο.. και εκει που θελεις να ηρεμησεις σε τσιτωνει.. και ξερεις πως αυτο θα συνεχιζετε και θα συνεχιζετε.. και απο την μια δεν θελω να περασω παλιες καταστασεις τοτε που διναμε τις μαχες σωμα με σωμα χωρις πανοπλιες και με ξυλινα σπαθια και απο την αλλη τα χτυπηματα που περνανε το τειχος σου ειναι τοσο εντονα τοσο ζωντανα που υπαρχουν φορες που θα προτιμουσες το τειχος σου να ειναι μικροτερο και πιο ευθραυστο για να τα απολαμβανεις συχνοτερα.. γλυκα εντονα και επικινδυνα θανατηφορα.. καθε φορα που απολαμβανω ενα τετοιο χτυπημα.. καθε φορα που γινομαι ευαλωτος και ανοιγοντας τα χερια μου σε κλεινω στην αγκαλια μου.. καθε μια τετοια φορα απομακρυνομαι ολο και πιο πολυ απο αυτον που γνωρισες στην αρχη.. και καθε μια τετοια φορα μας φερνει ολο και πιο κοντα στον χωρισμο.. σου ειχα πει στην αρχη αν θυμαμαι καλα πως κρατα αποστασεις για να περασουμε καλα.. ηθελες να ερθεις πιο κοντα μου ομως εσυ.. δεν καταλαβαινεις πως το χαλασες εκεινη την στιγμη.. θα μπορουσαμε να περναμε τελεια.. ελευθερη σχεση.. χωρις πιεση χωρις τιποτα.. οχι δεν σου εφτανε εσενα αυτο.. στην αρχη σου εφτανε τωρα ομως οχι.. εκανες την επανασταση σου.. ηθελες να αφησεις τον εαυτο σου ελευθερο να εκφραστει και εγω σε κραταγα.. με εβαλες να διαλεξω.. αφου σου τοπα.. δεν ειναι πως δεν σε θελω ειναι πως δεν μπορω.. οριστε.. τι καταλαβες τωρα? τωρα που μου δειχνεις τι αισθανεσαι για εμενα χωρις να το πιεζεις χωρις να το κρατας μεσα σου?.. τι καταλαβες? μπουρδελο τα εκανες τα πραγματα μπουρδελο.. δεν θελω ρε να με αγκαλιαζεις.. δεν θελω να σε μυριζω στα σεντονια μου.. δεν θελω να σε ακουω να μου ψιθυριζεις λογια γλυκα.. δεν θελω.. αισθανομαι περιεργα δεν το καταλαβαινεις? με πηγαινεις σε μονοπατια διαφορετικα.. ομορφα αλλα διαφορετικα.. και πιστεψε με θα ακολουθουσα αν δεν ησουν εσυ.. δεν μπορω να στο εξηγησω αλλα ξερω πως αυτο που εχουμε εμεις οι δυο θα τελειωσει.. ξερω πως να το κανω να τελειωσει και να μην εχω τυψεις.. ξερω πως να σε κανω να την θυμασαι αυτην την σχεση.. ξερω καλα το ρολο του μαλακα να τον παιζω και θα μπορουσα ευκολα να σε πληγωσω.. δεν θελω να το κανω σε εσενα ομως αυτο.. δεν με βοηθας ομως δεν φευγεις.. ερχεσαι ολο και πιο κοντα μου και πιο κοντα μου και το κανεις με τοσο γρηγορο και περιτεχνο τροπο που πολλες φορες απλα γελαω απο αμηχανια.. και σιγουρα μοιαζεις με αγγελο αλλα σου ειπα δυστυχως μοιαζουμε και ισως να σε στεναχωρησει λιγο ο τροπος που θα τελειωσουμε αλλα δεν σε φοβαμαι καθολου.. θα βρεις τροπους για να το ξεπερασεις πολλους και ισως αν με εβρισκες πριν καποια χρονια να ηθελα να παιξουμε μαζι αυτο το παιχνιδι.. αλλα τωρα ειμαι κουρασμενος.. ναι καλα καταλαβες εχω χασει και εγω αιμα μεσα απο τετοιες μαχες οπως θα χασεις και εσυ οταν θα το παιξεις για πρωτη φορα.. σε αυτο το παιχνιδι δεν υπαρχουν νικητες και χαμενοι.. μονο δυο στρατιωτες ψυχικα εξουθενωμενοι απο την μαχη.. δυο καρδιες ταλαιπωρημενες και πολλες αναμνησεις για εφοδια σαν κουτακια πρωτων βοηθειων κρεμασμενα στην πλατη σου.. ειναι ωραιο παιχνιδι μικρο μου αλλα δεν θα το παιξεις μαζι μου..     

About this entry

You’re currently reading “Δεγαμίτης: Μεταμεσονύκτιες σκέψεις (31),” an entry on Το ημερολόγιο ενός Δεγαμίτη..

Published:
4 Ιουνίου, 2008 / 12:14
Category:
Δεγαμίτη
Tags:
, , , , , , , , , , , , , , , ,