Δεγαμίτης: Μεταμεσονύκτιες σκέψεις (25)

Κουτακια μπυρας και τσιγαρα στο τραπεζακι.. πιο κατω τα ρουχα είναι πεταμενα αριστερα και δεξια.. τα σεντονια καποια στιγμη πρεπει να τα αλλαξω.. μπουρδελο η γκαρσονιερα μπουρδελο.. παρασκευη βραδυ τι ειχαμε τι χασαμε.. που θα παμε σημερα? Πουθενα.. σημερα λεω να κατσω μεσα.. βαριεμαι να βγω.. ασε που δεν θελω να δω κανεναν.. εχω κανει κεφαλι και με τις μπυρες και επειδη όταν πινω μου αρεσει και να οδηγω καλυτερα να κατσω μεσα.. είναι από τις φορες που δεν μου κανει ορεξη να βγω εξω να γνωρισω μουνια.. η να παω στις καβατζες μου ρε αδερφε.. ευτυχως καποιες καβατζες δουλευουν βραδυ και μπορω να παω να πιω ένα ποτο μονος μου.. καλη φαση.. δεν ξερω ποσοι από εσας το εχετε κανει ποτε.. αλλα είναι καλη φαση.. τις πιο πολλες γυναικες ετσι τις γνωριζω.. πηγαινω στο μαγαζι και καθομαι σε μια γωνια στο μπαρ.. παιρνω το βλεμμα το θλιμμενο.. και το concept είναι ετοιμο.. εκτος από το ότι οι γυναικες ερχονται σε εσενα.. χαλαρωνεις κιολας.. τα λες λιγο με τον εαυτο σου.. αλλα σημερα όχι λεω να κατσω μεσα.. δεν γαμαμε κυριε σημερα κλεισαμε.. μας γαμανε αλλοι αυτό τον καιρο εχουμε παρει τον ρολο τον παθητικο και να δεις που στο τελος θα μας αρεσει.. νομιζω πως το τελευταιο καιρο ειμαι πρωταγωνιστης σε οργιο.. κανω την πρωταγωνιστρια.. γαμιση γαμιση και παλι δωστου γαμιση.. μου εχουν αλλαξει τα φωτα… εχω αναδρομο ερμη δεν εξηγητε αλλιως.. δεν μπορω να εξηγησω γιατι εχω γινει τοσο περιεργος.. μου φταινε ολοι και τα παντα.. θελω να βγω και να φωναξω.. ΄΄ Γιατι δεν ερχεσαι.. γιατι δεν ερχεσαι όταν σε θελω.. από της ζωης μου το ιερο ως της ψυχης μου το μπουρδελο εισαι μια γεφυρα να παω και να ρθω..΄΄ θελω να βγω εξω και να το φωναξω.. με ολη την δυναμη της φωνης μου.. να βγουνε ολοι οι γειτονες εξω και να με κοιταζουν.. καποιος μαλακας θα φωναξει την αστυνομια να με μαζεψει.. αλλα θελω να βγω και να το φωναξω..  θελω να το φωναξω και να ερθει.. να ερθει.. ξερω δεν γινονται αυτά που λεω αλλα θελω να ερθει.. να είναι σαν παραμυθι σαν κατι μαγικο.. να δω στο βαθος του δρομου να ερχεται.. να με πλησιασει αργα αργα και να με χαιδεψει.. να με κανει να ηρεμησω να με παρει μια αγκαλια.. να ακουμπησω το χερι  μου στον λαιμο της και να νιωσω τις φλεβες της να ανεβοκατεβαινουν σε κάθε αναπνοη της.. να ακουμπησω τα χειλη μου στον ωμο της και να την φιλησω τρυφερα.. να αισθανθω το δερμα της.. τοσο απαλο και λειο.. που τρεμεις ολοκληρος σε κάθε χαδι της.. γιατι δεν ερχεσαι γιατι δεν ερχεσαι? Ποσο εγωιστικο είναι όμως να θελεις ένα τετοιο πλασμα να σε βγαλει από της ζωης σου το μπουρδελο.. εγωιστικο δεν είναι? είναι σαν το πλυντηριο δεν αναμιγνυεις ποτε τα λευκα με τα σκουρα γιατι στο τελός όλα θα βγουν μαυρα.. πως λοιπον θελεις να ερθει το αγνο σε εσενα? Δεν το αξιζεις φιλε μου δεν το αξιζεις.. και όμως λενε πως τα αντιθετα ελκονται.. μαλακιες.. οσες εχω γνωρισει πουτανες είναι σαν και εμενα.. και εγω μια πουτανα ειμαι.. μια μπεκρου πουτανα.. γιατι λοιπον να ζηταω κατι το οποιο δεν αξιζω.. γιατι λοιπον να ζηταω κατι για το οποιο δεν εχω την εικονα του στο μυαλο μου.. και όμως και εγω θελω να ερθει.. θελω και εγω να γινω για λιγο παιδι.. θελω και εγω να αισθανθω μια γυναικεία αγκαλια.. να χαθω μεσα της χωρις να σκεφτομαι εάν καποιος με βλεπει και χαλασει το πρεστιζ μου να χαθω μεσα της και να κλαψω σαν μικρο παιδι.. να χαθω μεσα της και για μισο λεπτο να νιωσω γαληνη να νιωσω καθαρος να νιωσω λιγο όπως ημουν παιδι.. αγνος.. καθαριος.. και μετα θελω να φυγει.. να φυγει μακρια μου πριν προλαβει η μαυριλα μου να ποτισει το δερμα της πριν προλαβει να την αγγιξει.. ακουγοντας αυτό το τραγουδι του Μαλαμα συνειδητοποιω πως στην δικη μου ζωη.. δεν υπαρχει καποιος για να ερθει.. και ισως αυτό είναι χειροτερο.. να ακους ένα τραγουδι που σε αγγιζει τοσο πολύ και να μην μπορεις να το μετουσιώσεις σε μια μικρη εικονα μεσα στο μυαλο σου.. και εκει κατηγορω τον εαυτο μου που παντα μα παντα εμενε σε αυτό που εβλεπε.. τελικα το να εισαι αναισθητος σε ολες αυτές τις καταστασεις εχει και το τιμημα του.. χανεις τον πραγματικο λογο μιας σχεσης.. που είναι η αγαπη.. και εκει σκεφτομαι μα δεν υπαρχει αγαπη.. ποιον κοροιδευουμε.. και αρχιζω να μπερδευομαι.. και να συνερχομαι.. να σκεφτομαι ποσες γυναικες εχω γνωρισει και να χαζογελαω λες και εχω κανει καποιο κατορθωμαι.. αληθεια ποσες γυναικες εχω πραγματικα γνωρισει.. μπορει και καμμια.. δεν πιστευω πως εχω ζητησει κατι άλλο περα από το σεξ.. ε βεβαια ειδες μαλακια που εκανα.. εχασα τα καλυτερα.. αληθεια όμως ποια είναι τα καλυτερα.. δεν υπαρχει αγαπη.. δεν υπαρχει.. όταν παιζεις τον ρολο του τριτου σε πολλες σχεσεις τα απομυθοποιεις όλα.. και τωρα τι γινεται.. τι κανεις εκεινες τις στιγμες που θελεις λιγη αγαπη.. θελεις αυτην την ξεχωριστη φιγουρα να ερθει και να γινει μια γεφυρα στην ζωη σου και την ψυχη σου.. να σε κανει να νιωσεις την μαγεια του να εισαι ανθρωπος.. τι κανεις? Δεν ξερω μαλλον αυτές τις στιγμες τις κρατας μεσα σου.. και ολες αυτές μαζι λειτουργουν προσθετικα.. είναι ένα κουτακι μεσα σου που ολο και το γεμιζεις γεμιζεις γεμιζεις και αλοιμονο σε αυτόν που δεν το ανοιξει ποτε και αλοιμονο σε αυτόν που εχει σταματησει να πιστευει σε παραμυθια..