To αρχίδι του Νοτιά

 

Στασου που πας του φωναζε  που πας?

Εκεινος ετρεχε ετρεχε μακρια της ολο και πιο γρηγορα..

στασου στασου που πας του φωναζε..

εκεινος ετρεχε φωναζοντας φευγω φευγω μακρυα σου σε βαρεθηκααααααααα!!!

Απο μακρια αν τους εβλεπες θα ηταν κατι πολυ κινηματογραφικο.. τελη φθινοπωρου στις ομπρελες στο λευκο το πυργο. Εκεινη ντυμενη σαν τον αστακο με ενα παλαιστηνιο φουλαρι να τον κυνηγαει και εκεινος χοροπηδηχτος ολο χαρη να περναει αναμεσα στον κοσμο..

- Ρε φιλαρακι προσεχε σε λεω που πας..

του ελεγαν οι περαστικοι καθως τους σκουντουσε για να περασει.. και στα πεντε μετρα πισω αυτη.. βημα γοργο ολο χαρη και οι δυο ωσπου καποια στιγμη εκεινη λαχανιασε δν αντεξε αλλο και κοντοσταθηκε.. εβαλε τα χερια της στα γονατα και προσπαθουσε να παρει βαθιες ανασες που γεμιζαν τα πνευμονια της με βαρδαρικο αγερι.. χαμηλωσε το βλεμμα της για λιγο και εκλεισε τα ματια της.. ειχε μια κρυφη ελπιδα πως θα την δει και θα σταματησει.. θα καταλαβει το λαθος του και θα γυρισει πισω.. εμεινε εκει για ενα λεπτο.. οταν σηκωσε παλι το βλεμμα της η φιγουρα του μολις που διακρινονταν πισω απο τα τελευταια εργα του μετρο..

Εκανε να φωναξει μα δεν ειχε δυναμεις…

Ενας κυριος την πλησιασε και την σηκωσε ορθια..

- Τι? Τι λετε κυρια μου δεν σας ακουωω..

- Εφυγε..

- Εφυγε?ποιοε εφυγε? αποκριθηκε αυτος.

- Εφυγε.. εφυγε το αρχιδι του νοτια..

Μια γαμημένη μέρα..

 Σημερα ξυπνησα στραβωμενος. Με το ζορι σηκωθηκα.. το κεφαλι μου σκατα.. βαριδι σαν αυτά που πετας στον βυθο της θαλασσας όταν ψαρευεις κωλοψαρα του βυθου.. σαν να με εδερναν 3 αλλοδαποι στον υπνο μου για ενσυμα που τους χρωστουσα.. σαν να με κερατωνε η μελλοντικη γυναικα μου και ο κωλος του τυπου χτυπουσε το κεφαλι μου και το χτυπουσε την ωρα που την επαιρνε στα 4 ενώ προηγουμένως μου ειχαν ριξει υπνωτικο στα σουβλακια σε μορφη τζατζικιου.

 - Γυναικα το τζατζικι μου εφερε καουρες.

- Φαε αγαπη μου φαε απλα εχει πεσει λιγο παραπανω σκορδο

 

Ετρωγα εγω και η τυχη μου δουλευε. Όταν επεσα σε χειμερια ναρκη με πρησμενη κοιλια και ροχαλητο βρωμερο ηρθε ο αγαπητικος και την πηδουσενενε στα μουτρα μου μπροστα.. στο κεφαλι μου για την ακριβεια. Ποναει το κεφαλι μου δεν ειμαι καλα αλλα πρεπει να σηκωθω από το κρεβατι.. γαμημενο πρωινο.. Τα ματακια μου δεν θελουν να ανοιξουν με τιποτα ενώ η αισθηση του σεντονιου που μισοκαλυπτει το κορμι μου σε συνδυασμο με ένα ελαφρυ αερακι συνθετουν το ιδανικο λογο για να κατσω λιγο ακομα.. λιγο ακομα.. να γυρισω πλευρο και να κουρνιασω λιγο ακομα.. σε λιγοτερο από μιση ωρα θα εχει ξεκινησει μια γαμημενη μερα..

1 Ιουνίου – Ημέρα 1

 

 

Αγαπημενο μου ημερολογιο .. ξεκινω να σου γραφω  χωρις τονους  χωρις πολλες φορες να βγαζεις νοημα.. το μονο που θελω απο εσενα ειναι να μου δινεις απλοχερα το λευκο χαρτι σου να μπορω να διοχετευω την οργη μου και τις σκεψεις μου για να μπορω να αισθανομαι ηρεμος μετα.. να μπορω νακοιμαμαι τα βραδια.. εχω ακουσει πως βοηθαει και αυτες οι αυπνιες μου χρονια δεν λενε να φυγουν. Να σου λοιπον εδω..

Εδώ..

εδώ που ζω τα τελευταια 30 χρονια της ζωης μου.. σε ένα υπογειο κρυμμενος καπου στα Δυτικα προαστια της Αθηνας..  όλα τριγύρω αλλαζουν και όλα τα ιδια μενουν.. καποτε εβγαινα από την τρυπα μου και ειχα πιατο ολη την Αθηνα.. τωρα μπροστα μου σπιτια μου εκλεισαν την θεα και πηραν και τα τελευταια κομματια γης. Τα τελευταια κομματια από το χωμα που μυριζε καποτε κάθε φορα που εβρεχε και ανοιγα λιγο το παραθυρο να μυρισω πετώντας από τις γριλιες τα σαλιγκαρια.. ποσο μεγαλωσε η Αθηνα.. απλωνετε μπροστα μου και ολο μεγαλωνει μεγαλωνει σαν να ερχεται και να μας αγκαλιαζει.. να μας παιρνει και εμας στην δινη της και να συνεχιζει.. μου αρεσει όμως.. μου αρεσει που μπορω να βγω και να χαθω μεσα της να μην με ξερει κανεις και μετα υστερα παλι στην κρυψωνα μου.

Αγαπημενο μου ημερολογιο δεν εχω διαθεση να σου γραψω άλλο με κουρασες και εσυ και εχω και ένα πιασιμο σε ολο μου το σωμα.. αυτος ο μεταβολισμος αλλαζει.. μεγαλώνουμε και πιανομαστε και πιο ευκολα. Και επειδη σημερα εχω πιαστει νομιζω πως είναι καλη ευκαιρια να ξεκινησω μια αποτοξινωση από το σεξ. Χρειαζεται και αυτή καποια στιγμη γιατι νομιζω πως επιασα πατο και σε αυτό. Εχει καταντησει πώς να το πώ.. εχει καταντησει σαν να τρως στα Goodys.. γρηγορα ναι προχειρα ναι ανοστα ναι στο ποδι ναι στα τεσσερα ναι.. αποτοξινωση? Ναι γιατι όχι θα δειξει ποσο θα αντεξω  όλα μια ιδεα είναι ακομα και αυτό.. επομενως ημερα 1^η και μακρια από πειρασμους.. ειμαι σιγουρος όμως πως από σημερα το βραδυ θα αρχισουν να χτυπανε τα τηλεφωνα και να μου ζητανε απεγνωσμενα να της γαμ.. γαλουχησω.. πως θα αντεξω.. φφφφφφφφφφφφφφφ.. πως θα αντεξω.

Αγαπημένο μου ημερολογιο σου βρηκα λογο υπαρξης θα σε κρατησω μεχρι να πατησω τον ορκο μου και να ξαναγαμ.. μισο  λεπτο.. ναι αυτό είναι θα εισαι το ημερολογιο ενός Δεγαμιτη αν και δεν σε βλεπω να κρατας πανω από μια μερα..

Το στοιχειωμένο σπίτι part II.. (37)

Φιλε ψαχνεις κατι?          

Η φωνη επανελαβε και ολο μου το ειναι ενιωθε πως δεν πρεπει να γυρισω πισω να κοιταξω. Ειχα βαλει στο μυαλο μου εκεινη την στιγμη διαφορα πραγματα πως θα γυριζα και θα εβλεπα το ζεκεβουλη, κανεναν αρχαιο θεο που δεν πηδηξε απο τον Ολυμπο και γυριζει τρισκαταρατος λιγα χιλιομετρα μακρια απο την χωματερη της Φυλης και χιλια αλλα δυο σεναρια, ασε που ηταν αυτο το μουδιασμα που με εκανε να εχω κατσικωθει σαν να κανω παρελαση, ακουνητος και με το κεφαλι ψηλα. Η σημαια μου ελειπε και ο τσολιας απο διπλα. Ειχα κλεισει τα ματια μου και ειχα σταματησει να αναπνεω. Ενιωσα ενα αγερι κρυο να ερχετε απο πισω μου και να στεκεται διπλα μου. Τωρα θα την φαω την μαχαιρια τωρα θα την φαω την μαχαιρια σκεφτομουν και νομιζω πως το ποδια μου ειχαν αρχισει να με αφηνουν.. μολις αισθανθηκα την ανασα της αγνωστης οντοτητας να πεφτει στα χειλη μου λιποθυμισα.. δεν θυμαμαι ακριβως αν κατουρηθηκα και λυποθυμησα η αντιστροφα..

……..

Ανοιξα τα ματια μου εχοντας χασει  την αισθηση του χρονου.. βρεθηκα ξαπλωμενος σε εκεινο το παλιοτραπεζο με τα κιτρινισμενα πιατα και δυο μορφες απο πανω μου.. το τσιγαρο κατα ενα περιεργο τροπο στο στομα αναμενο..

Καπινσσς??? Μια φωνη ακουστηκε αλλα κοιταζοντας και τις δυο μορφες καμμια δεν ανοιγε το στομα..

Καπινσσς???  Ξανακουστηκε η φωνη και μια λειζερια με τιναξε στον αερα..

Καπινσσς?? Γελια και απο τα δυο και μετα λειζερια που διαπερνουσε το βρεγμενο και γυμνο..γυμνο?? τα καριολια με ειχαν γδυσει κορμακι μου..

Αυτο συνεχιζοταν για πεντε λεπτα.. με ρωτουσαν ΚΑΠΙΝΣΣΣ? Γελουσαν και τα δυο και μετα λειζερια ..  σε καποια στιγμη δεν αντεχα αλλο τον πονο και αρχισαν να φωναζω.. τσιριζα σαν 12χρονο κοριτσι που το κυνηγουσε παιδοφιλος να του δωσει γλυφιτζουρι..

ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑαααααααααααααααααααααα καριολια ποναω αααααααααααααααααααα  Καπινσσς? Χαχαχαχαχαχα τζζζζζζζζζζζζζζιτ.. και ξαναλιποθυμησα..

………

Πρεπει να ειχε αρχισει να σουρουπωνει.. ενα ζουζουνακι ειχε σκαρφαλωσει στο προσωπο μου και γρατζουνουσε τις τριχες απο την μυτη μου.. γυμνος αναμεσα σε φυλλωσιες λιγα μετρα μακρυα απο το τροχοσπιτο με το γρασιδι να μου δροσιζει τα αρχιδια και τις πρωτες ακτινες του ηλιου να ζεστενουν το μαυρισμενο απο τις λειζεριες κωλαρινο μου.. δεν ξερω τι ειχε συμβει πονουσα ολοκληρος.. και ειχα ενα τρομερο πονοκεφαλο.. τι διαολο σε πουστηδες εξωγηηινους επεσα? Εκτος απο πειραματα με πηδηξαν κιολας? Γαμω το κερατο μου τι τα θελα εγω τα στοιχειωμενα σπιτια και που ειναι τα ρουχα μου? Οχι ρε πουστη μου και που ειναι το μηχανακι μου?

Γυμνος χωρις μηχανακι ειχα αρχισει να περνω τον κατηφορο για τον πολιτισμο.. ειχα βαλει και ενα τελειωμενο χαρτοκουτακι απο amita motion που βρηκα πεταμενο  στα παπαρια μου..  σαν αρχαιος πρωτογονος ημουν που κατεβαινα το βουνο.. με θετικη ενεργεια στα παπαρια μου.. στο πρωτο σπιτι που συναντησα προς τον πολιτισμο ηταν μια γιαγια που μαζευε τα ρουχα απο την ταρατσα..

-          Βοηθεια!!! Βοηθεια!!! Αρχισα να φωναζω και  η γρια εντρομη αρχισε να μου πεταει  οτι γλαστρα ειχε πανω στην ταρατσα.. διχως σταματημο συνεχισα επιταχυνοντας το βημα στην κατηφορα και πετωντας το χαρτοκουτακι το οποιο εσταζε υπολοιματα χυμου στα χερια μου.. δεν προλαβα να καμω 15μετρα οταν πιτσιρικια σε ενα ξεφωτο επαιζαν  ‘’μηλα’’ η κατι παρεμφερες δεν θυμαμαι τωρα.. εκει και αν ανοιξα το βημα μου και αρχισα να τρεχω πιο γρηγορα πιο γρηγορα.. δεν ειμαι ρατσιστης αλλα τα πιτσιρικια ηταν γυφτακια και δεν ειναι να μπλεκεις με γυφτους.. πραγματικα ημουν σε απογνωση .. ειχα αρχισει να κουραζομαι τα ποδια μου να χουν ματωσει και οι δυναμεις να με εγκαταλειπουν.. πλεον ειχα φτασει στο πρωτο κεντρικο δρομο.. θυμαμαι χαρακτηριστικα εναν πακιστανο που καθαριζε τα τζαμια να γυριζει και να με κοιταζει.. θυμαμαι πως καπου εκει παρεδωσα.. εκατσα κατω και περιμενα ναρθει η αστυνομια να με μαζεψει..

Ακουγοντας την σειρηνα απο μακρυα να ερχετε τα αυτοκινητα που περνουσαν απο διπλα να στεκουν και να κοιταζουν αναρωτιομουν τι θα κατσω να τους πω τωρα.. νομιζω πως η ιστορια μου δεν θα γινοταν πιστευτει απο κανεναν  και ετσι αποφασισα να σιωπησω.. αυτο που εμαθα πολυ καλα εκεινο το βραδυ ειναι πως με τιποτα μα με τιποτα δεν θα ξαναπαω στο στοιχειωμενο σπιτι..

Γράμμα στο μάγο. (36)

΄΄ Να σου λοιπον σε αυτές τις μερες τις παραξενες με αλλον αερα από αυτόν που πριν ανασαινες.. ΄΄

 

Τελικα αυτές οι μερες εχουν ερθει θα ερθουν τωρα τις περναμε τι γινεται? Εχουν περασει καποια χρονια από τοτε που το ειπες αλλα μου φαινεται τοσο επικαιρο.. αληθεια θελεις να είσαι επικαιρος? Να εισαι μεσα στα πραγματα βρε παιδι μου. Να συζητανε για σενα.. να χρησμοποιουν στιχους σου στα topics του facebook 18χρονα κοριτσακια wannabe μοντελακια.. αληθεια το θελεις? Αυτό εννοουσες τοτε? Γιατι με εξοργιζει? Γιατι με κανει να αισθανομαι πως καποιος μπαινει σε μονοπατια αδιαβατα ανηλιατα παρθενα από την βρωμα? Δεν γουσταρω ρε φιλε πώς να στο πω. Δεν θελω τα λογια σου να μπαινουν τοσο ευκολα σε χείλη και να τα τραγουδουν χωρις να καταλαβαινουν τιποτα πραγματικα.. απλα γιατι εχουν μια ωραια και ψαγμενη διαθεση..

 

Εγω δεν τοχω  ετσι στο μυαλο μου. Ακουγομαι εγωιστης ισως. Αλλα θεωρω πώς καποια πραγματακια είναι ακομα αγνα. Καθαρια ρε πουστη. Αφηστε τα μην τα αγγιζετε. Καποια πραγματα δεν πρεπει να τα αγγιζουμε δεν πρεπει να γινονται μοδα όχι γιατι εσυ θα χαλασεις η θα γινεις εμπορικος.. αλλα γιατι μετα δεν θα υπαρχει η ‘’απνοια’’ γιατι μετα οσα γραφεις και οσα ακουμε δεν θα εχουν την ιδια βαρυτητα.. τα ταξιδια μας δεν θα είναι τα ιδια.. αυτό το αισθημα της απομονωσης όταν σε ακουω και του ταξιδιου στα μονοπατια του μυαλου μου με καθοδηγητη εσενα δεν θα είναι το ιδιο.. θα μοιαζει σαν να είναι ένα τεχνητο ταξιδι θα χαθει η μοναδικοτητα.. θα μου πεις εσυ φταις? Εσυ δεν εχεις καμμια σχεση απλα με θυμωνει και με κανει να αναρωτιεμαι.. και εδώ ρε πουστη μου? Και εδώ μας βρηκανε? Αφου ειμασταν τοσο ωραια εδώ.. επρεπε να γεμισουμε με φασαρια από πιτσιρικια?

 

Ναι ξερω.. πως αν δεν γινει αυτό πως θα μεταλαμπαδευτει ολο αυτό.. και ναι ξερω ακουγομαι σαν μαλακας.. όλα τα ωραια γίνονται αναμνησεις μικρες.. θολες.. κιτρινισμενες στα ντουλαπια του μυαλου.. μη αρχειοθετημενες παντα.. ετσι ώστε να χρειαζονται ένα ερεθισμα για να ξυπνησουν.. ένα χειμωνιατικο βορειαδακι.. και άλλες φορες ένα στιχο σου.. για να μου θυμισει όλα αυτά που εζησα γρηγορα όλα αυτά που βιαζομουν να τελειωσουν και τωρα όταν τα σκεφτομαι αισθανομαι ένα ριγος στην πλατη.. ναι ξερω και εγω πιτσιρικας ημουν όταν σε ακουσα πρωτη φορα.. θυμαμαι να ακουω τους δισκους σου ξανα και ξανα.. και να με κοροιδευουν.. και να μου λενε τι ακους ρε μαλακα όλα τα τραγουδια εχουν το ιδιο ρυθμο.. βαρυ και βαρετο.. και κανεις τους δεν εμπαινε στον κοπο να σε ακουσει.. θυμαμαι να πηγαινω στα metropolis να αγορασω τους ‘’μυθους του βαλτου’’ θυμαμαι πως το λατρεψα.. είναι από τους δισκους που απλα τον αφηνεις να σε συντροφευει.. θυμαμαι μετα να χανομαι.. να παιρνω μονοπατια αλλα.. θυμαμαι να σε ξαναβρισκω φανταρος.. ειχες αλλαξει.. πηρες μονοπατια δυσβατα.. μονοπατια που μονο λιγοι μπορουσαν να ακολουθησουν.. δεν ειχα το μυαλο τοτε.. ηταν χαμενο σε ξεφρενα παρτυ.. σε ηλεκτρονικες μουσικες και πολλα ναρκωτικα.. απομακρυνθηκα θεωρησα πως παραβαρυνες και δεν ησουν για μενα που ζουσα την ζωη μου στο οριο.. και ναι καπως ετσι περνουσαν τα χρονια μου.. εψαχνα να βρω μονοπατι.. και το δικο σου ηταν σκοτεινο και καλυμενο από αγριοχορτα… φαινοταν παρατημενο.. ποσο λαθος εκανα.. αυτό που δεν εβλεπα ηταν πως αυτό ηταν το δικο σου μονοπατι.. ετσι το ηθελες να είναι.. και πως δεν ημουν αξιος να το διαβω γιατι απλα δεν τοχα καταλαβει.. εμεινα απεξω λοιπον ακουγοντας σας καπου εκει στο βαθος να παιζετε μουσικη παρεα με ξωτικα μαγους και μαγισσες.. με φυλες της φωτιας και με την ιδια διαθεση που ειχες όταν ξεκινουσες.. δεν ηθελα να μπω ντρεπομουν να σε κοιταξω ντρεπομουν να κατσω σε μια γωνια να σε ακουσω να τραγουδας. Ωσπου ακουσα το ‘’ποιος εισαι?’’ και τοτε εμεινα να σε χαζευω σα μικρο παιδι.. εκλεισα τα ματια και το ακουγα ξανα και ξανα.. φφφφφφφφφφφφφφφ. Ηταν το κομματι που μου ξεκλειδωσε την μετα ‘’μυθοι του βαλτου΄΄ εποχη.. λες να εχω βαρυνει και εγω? Τελικα γραφεις για αναμνησεις η για ταξιδια τωρα ποια? Γιατι με ριχνεις τοσο πολύ όταν ακουω την ΄΄απνοια΄΄ ?

 

     φφφφφφφφφφφφφφφφφ δεν ξερω πραγματικα δεν ξερω εχει τελειωσει εδώ και ένα μισαωρο το ουισκι και το κεφαλι εχει αρχισει να βαραίνει..  

Μεταμεσονύκτιες σκέψεις.. (35)

 

 

        Δεν μπορω να κατσω να γραψω με τιποτα.. λες και ένα διολεμενο και αορατο τοιχος εχει στηθει μπροστα μου και μπλοκαρει τα παντα.. δεν αφηνει να περασει τιποτα προς τα εξω με αποτελεσμα να αποθηκευω να αποθηκευω να αποθηκευω.. και όμως πρεπει να γραψω κατι πρεπει να εξαερωσω λιγο το μυαλο μου από τα πολλα.. πρεπει να κανω την ψυχοθεραπεια μου.. είναι πολλα και είναι όλα μπερδεμενα… σκεψεις σκορπιες.. συναισθηματα μπερδεμενα.. ανακατεμενα πολλες φορες με τον μανδυα της καθημερινοτητας που μου αρεσει να φορω.. να φορω και να κρυβομαι πολλες φορες ακομα και από τον ιδιο μου τον εαυτο… να γινομαι εθελοντης αιχμαλωτος της ρουτινας μου.. να αφηνω τον εαυτο μου σε κατασταση αναμονης.. περιμενοντας να περασει άλλη μια μερα.. άλλο ένα βραδυ.. άλλος ενας μηνας.. άλλη μια ζωη.. περιμενοντας τι? Αυτά που θα ερθουν η αυτά που δεν θα ξαναερθουν ποτε.

 

Πρεπει να βγω καμμια βολτα γιατι δεν μπορω να κατσω μεσα με τιποτα.. αυτή η ρημαδα η σιωπη σε πηγαινει σε μονοπατια του μυαλου περιεργα.. σκοτεινα.. και υγρα.. νιωθεις εκεινη την μυρωδια της μουχλας να σε περιτριγυριζει να σε στοιχειωνει.. να σε κανει να ανατριχιαζεις όπως τοτε που ησουν παιδι..λιγο πιο αθωος λιγο πιο χαρουμενος από τωρα.. και ισως να μου είναι δυσκολο να μαζεψω τις δυναμεις μου και να βγω παραεξω αλλα θελω να το κανω.. δεν θελω να κατσω άλλο μεσα.. νομιζω πως ένα τσιγαρο τωρα και ένα ουισκι θα ηταν ότι επρεπε.. ένα για να ζεσταθω και να παω να ετοιμαστω.. να ετοιμαστω για τον πολιτισμο.. για την φασαρια  στους δρομους.. για τις πολυχρωμες εικονες και τα φωτισμενα μπαρακια που με καλουν για άλλο ένα ποτο.. αλλα ας περιμενουν όλα.. εξω αυτην την στιγμη ένα χειμωνιατικο καλεσμα.. μια εικονα του χειμωνα με κανει να καθαριζω από κάθε μου σκεψη..

 

Ένα Prince από τα κομενα ταιριαζει απολυτα με τις πρωτες τζουρες από το ουισκι.. ταιριαζει απολυτα με το κρυα αερακι που χαιδευει το κορμι μου.. ταιριαζει απολυτα με το γκριζο τοπιο που απλωνεται μπροστα μου λες και είναι βγαλμενο από ψυχεδελικη ταινια του ’70.. και αυτή η σιωπη.. καθαρια φωναζει μεσα μου..

 

ένας αναστεναγμος συνοδευει μια βαθια αναπνοη.. μια γερη τζουρα καπνου.. συνοδευει τις τελευταιες σταλες του ποτου..

 

θεε μου ποσο μικρος αισθανομαι.. ποσο αδυναμος νιωθω αυτην την στιγμη.. τα ματια μου κλεινουν και ένα αισθημα ζεστασιας με περικλειει.. αισθανομαι στην γυμνη μου πλατη την παρουσια της..

 

-         αγαπη μου τι κανεις ακομα να ετοιμαστεις?

-         τωρα ερχομαι

-         Ελα θα αργησουμε μας περιμενουν..

 

Ένα χαμογελο προδιδει την παρουσια σου και χαλαει την σιωπη μου.. ηρθε η ωρα να ετοιμαστω..

Σφηνάκι (34)

Φφφφφφφφφφφφφφφφ βραδυασε παλι..

 

Από το ξυλινο μπατζουροφυλλο κοιταζω τα φωτα της πολης  χωρισμενα σε οριζοντιες ξεχωριστες εικονες.. δεν θελω να το ανοιξω σημερα ο καιρος γυρισε και ένα βορειαδακι με κανει να θελω να μεινω μεσα.. ένα βορειαδακι και ένα μισοτελειωμενο Haig να με φωναζει να του κρατησω συντροφια.. καλα δεν με βαρεθηκες πια.. ολο οι δυο μας κανουμε παρεα τον τελευταιο καιρο.. ολο αμιλητο καθεσαι και οσο πιο πολύ μιλαω τοσο πιο γρηγορα μου τελειωνεις.. μεχρι να με αφησεις να αποκοιμηθω.. με ένα κεφαλι βαρυ, με ένα τασακι γεματο και σκορπιες σκεψεις μεσα στο μυαλο μου.. είναι Παρασκεευη βραδυ ασε με να παω καμμια βολτα ασε με να σε ξανασυναντησω σε καποιο πιο πολυσυχναστο μερος από δαυτο.. και αυτό το ρημαδι το cd δεν λεει να παιξει κατι άλλο εκτος από Μαλαμα.. αφου εμενα δεν μου αρεσε.. πως και τωρα.. δεν ξερω και δεν θελω να μαθω τιποτα σημερα.. ειμαι πολύ κουρασμενος για να κανω το οτιδηποτε ειμαι πολύ μπερδεμενος για να αλλαξω τον Σωκρατη.. και αυτή η γκαρσονιερα μοιαζει πολύ μιζερη για να μου ανεβασει λιγο την ψυχολογια.. ισως καποια στιγμη πρεπει να την βαψω δεν ξερω και εγω τι χρωμα όμως θα της πηγαινε.. ισως ένα κοκκινο με ομοκεντρους κυκλους που να ξεκινουν από το φωτιστικο που βρισκεται στο κεντρο του ταβανιου.. θα είναι πιο ευκολος στοχος όταν ερθουν εκεινοι.. με μια λεϊζερια θα μου ριξουν μια και δεν θα καταλαβω πολλα.. αλλα μεχρι τοτε εχουμε δρομο ακομα..

 

‘’ ξημερωνει και εγω στους δρομους τριγυρνω’’ λαλαλλαλα λαλαλαλ λα λα..

Το στοιχειωμένο σπίτι.. part 1 (33)

 

 

Βγηκα εξω γρηγορα..

 

Ηθελα να προλαβω να μην πιασει η βροχη.. αρχιδια μεχρι να βγαλω το κρανος από το μηχανακι ειχε αρχισει να ριχνει καρεκλοποδαρα.. γαμω την πουτανα μου εχει αυτος ο γαμημενος καιρος γυρισματα.. από τα σαλονια στα αλωνια.. και τουμπαλιν.. σιγουρα τωρα ειμαι στα αλωνια αλλα δεν γαμιεται καλα είναι και εδω.. ξεκινησα να γυρισω σπιτι βιωνοντας την ρουτινα μου σε ολο το μεγαλειο της.. γυρω μου μυριζα βρεγμενο χωμα.. η βροχη ειχε αρχισει να το ποτιζει και εγω αφουγκαζομουν  αυτην την μυρωδια που εστω για λιγο με ταξιδευε σε ένα δασος πυκνο και σκοτεινο σαν εκεινο που μικρος εκανα τον  εξερευνητη με τους φιλους μου.. πριν το καψουν και αυτό.. τελικα αυτή η μυρωδια φερνει θυμησες από τα παλια.. σε ταξιδευει στις γειτονιες και τις αλανες που εβλεπες σε αυτά τα μερη μικρος.. σε ταξιδευει σε εκεινα τα χρονια τα αθωα.. σε εκεινα τα χρονια που η μονη σου εννοια  ηταν να βγεις εξω να παιξεις με τους φιλους σου..

            Ποσο αγνωριστα εχουν γινει αυτά τα μερη τωρα πια.. ποσο τσιμεντο εχει καλυψει τις αλανες μου.. με ποσο τσιμεντο εχω καλυψει τις αναγκες μου.. παρολαυτα εγω μπορω να μυρισω ακομα το βρεγμενο χωμα τοσο εντονα που εχω την αναγκη να σταματησω και να το πιασω.. να κατσω κατω από την βροχη και να γινω μουσκεμα.. να αισθανθω λιγο το κρυο να με διαπερναει..

            Τετοιες σκεψεις περνουσαν οση ωρα εκανα για να φτασω σπιτι με απότελεσμα να μην εχω συνειδητοποιησει πως πηρα λαθος δρομο.. το καταλαβα όταν ειδα πως μπροστα μου πια δεν ειχα τα φωτα της πολης.. αλλα έναν χωματοδρομο..

Μα που στο διαλο ηρθα.. αναρωτηθηκα και πριν προλαβω να αρχισω να βριζω το εαυτο μου για την μαλακια που εκανα.. αυτό το μερος  μου φανηκε τοσο οικειο.. απλα ειχα να ερθω χρονια εδώ.. ηταν το καταραμενο σπιτι..

            Πωπω παναγιτσα μου θα ελεγα πριν πολλα χρονια και θα το εβαζα στα ποδια τρεχοντας..  τωρα όμως νομιζω πως είναι μια καλη ευκαιρια να το δω.. και τι πιο καταλληλο σκηνικο από δαυτο.. πισσα σκοταδι.. το σπιτι πιο σκοτεινο από ποτε.. αερας, κρυο και αστραπες συνθετουν την τελεια τρομακτικη εικονα για κάθε πιτσιρικη που σεβεται τον εαυτο του..

            Οριστε λοιπον εφτασε ο καιρος για μια φορα να μπω και εγω εδώ μεσα.. ασε που είναι και μια καλη ευκαιρια για να στεγνωσουν και λιγο τα ρουχα μου..

            Το καταραμενο σπιτι δεν ηταν τιποτε άλλο από ένα παρατημενο τροχοσπιτο της δεκαετιας του 70 στο τελος του δρομου που σε βγαζει για το βουνο.. εκει λοιπον σε ένα υψωμα που θεα εχεις ολη την Αθηνα και λιγο πριν μπεις μεσα στο δασος.. στεκεται αγερωχο σκουριασμενο και σαπισμενο αυτό το καταραμενο τροχοσπιτο..        ελεγαν πως εδώ ζουσε ένα ζευγαρι νιοπαντρο και πως σε έναν καυγα ο αντρας σκοτωσε την γυναικα του και μετα εξαφανιστηκε.. ελεγαν ακομα πως αν θα εμπαινες μεσα στο τροχοσπιτο θα εβλεπες στους τοιχους το αιμα… αυτά ακουγαμε και εμεις μικροι και δεν περνουσαμε ουτε σε ακτινα 1 χιλιομετρου από εκει.. γυρω γυρω παιδια ετσι λεγαμε.. γυρω γυρω..

            Να λοιπον σημερα που θα ειχα την ευκαιρια να σπασω έναν παιδικο μου φοβο.. να μπω στο καταραμενο σπιτι.. και όχι μονο να μπω.. αλλα να κατσω και να αναψω ένα τσιγαρο απολαμβανοντας σε κατασταση απολυτης ηρεμιας την Αθηνα από ψηλα..

            Δεν δειλιασα καθολου.. παρατησα το μηχανακι όπως όπως στην δεξια μερια του δρομου και εψαξα βιαστικα για το πακετο με τα τσιγαρα.. βγαζοντας το από την τσεπη ευχαριστω την θεα τυχη που στο πακετο ειχε μεινει τουλαχιστον ένα τελευταιο τσιγαρο.. ποιος πηγαινε παλι πισω το τελευταιο περιπτερο πρεπει να ηταν γυρω στα 5 χλμ μακρυα μου.. αναπτηρα όμως δεν βρισκω και θα τρελαθω.. αναπτηρα αναπτηρα.. όχι ρε πουστη μου δεν εχω αναπτηρα.. τωρα την γαμισαμε για τα καλα.. τιποτα δεν παει σημερα όπως πρεπει.. τσιγαρο χωρις φωτια σπιτι χωρις παντζουρια μηχανακι χωρις λαδια ασχετο αλλα εκεινη την στιγμη θυμηθηκα και το σερβις.. ωραια μαλακα τωρα τι κανουμε.. τιποτα παει ολο το concept.. αλλα αφου εφτασα ως εδώ θα μπω εστω και χωρις τσιγαρο..

           

            Η πορτα ηταν μισανοιχτη και τα τρια σιδερενια σκαλοπατακια μπροστα της σκουριασμενα από τα χρονια.. ανεβηκα σιγα σιγα ακουγοντας τα να τριζουν ετοιμα να διαλυθουν.. μολις ανοιξα την πορτα ολοκληρη μου ηρθε μια μυρωδια ποτισμενου υφασματος και μουχλας.. σιγουρα δεν ηταν ότι πιο ευχαριστο μυριζα εκεινη την στιγμη και μαζι με το μισοφωτισμενο εσωτερικο του τροχοσπιτου αφου παραθυρα δεν υπηρχαν αρχισε το τοπιο να μην μου δειχνει τοσο φιλικο.. μπροστα μου εβλεπα ένα εντοιχισμενο τραπεζι με κατι παλια πιατα κιτρινισμενα πανω του.. το σκηνικο πανω στο τραπεζι συμπληρωνε ενας.. ενας αναπτηρας? Μα βλεπω καλα? Αναπτηρας είναι αυτός.. ε δεν το πιστευω.. τι τυχη τι τυχη.. κανω να τον αρπαξω και ξαφνικα ενας θορυβος μου κοβει την φορα..

            Φιλε ξαχνες κατι? Μια φωνη ακουστηκε και ολομεμιας ενιωσα το σωμα μου να το διαπερνανε 220 volt..

            Φιλε ξαχνεις κατι?

 

 

Ο Γκιούλης και τρόποι για να την διώξεις: Το πικραμύγδαλο (32)

Υπαρχει μια κατηγορια γυναικων η οποια σου πρηζει τον πουτσο και δεν λεει να ξεκολήσει με τιποτα από πανω σου.. αφου εχεις κανει ότι είναι ανθρωπινος δυνατον για να την ξεφοτωθεις αυτή δεν καταλαβαινει τιποτα και συνεχιζει ακαθεκτη..

”αγαπη μου και εγω εσενα θελω και σε παρακαλω μην με αφησεις ποτε” και αλλα τετοια γλυκαναλατα..

επειδη λοιπον αυτές οι γυναικες είναι ζωα και δεν καταλαβαινουν τιποτα θα πρεπει να περασετε σε πιο δραστικους τροπους για να την ξεφορτωθείτε..

θα χρειαστεις ένα κρεβατι κουραγιο και το ζωο διπλα σου..

Ξεκινας το καθιερωμενο χαμουρεμα.. αφου την γδυνεις και δεν ασχολεισαι καθολου με τα προκαταρτικα πιεζεις με δυναμη το κεφαλι της προς τον πουτσο σου γραπώνοντας της το μαλλι με τετοια δυναμη ώστε αφηνοντας το να βρεις μερικες τριχες στην παλαμη σου.. ξαπλωνεις ανασκελα στο κρεβατι και την βαζεις με το κεφαλι στο πουτσο και το υπολοιπο σωμα στην ιδια ευθεια με το δικο σου.. σηκωνεις τα ποδια σου στον αερα και τα ανοιγεις διαπλατα σαν να κανεις σπαγκατο.. της ζητας να σου γλυψει τα αρχιδια.. επειδη ολες οι γυναικες θελουν να γλυψουν και πιο κατω από τα αρχιδια.. θελουν δηλαδη να μας κανουν με το ζορι πουστηδες, με μαθηματικη ακριβεια μετα από μια ολιγολεπτη σταση στα αρχιδια σου θα προχωρησει παρακατω.. θα παει για το λεγομενο ”γλυφοκωλι”.. εσυ λοιπον θα πρεπει να τον εχεις ξυρισμενο και γυαλισμενο να αστραφτει ρε αδερφε και να γυαλιζει σαν την καραφλα του Γκιουλμπρινερ.. αλλα το ξυρισμα θα πρεπει να σταματαει εκει που τελειωνουν τα αρχιδια.. από την ‘’ γεφυρα’’ και πισω θα πρεπει να ορθωνετε το δασος του Σειχ Σου σε βαθμο τετοιο που όταν εισαι ορθιος τα κωλομερια σου να μην κλεινουν καλα.. να υπαρχει αυτό το κενο που συναντας σε κατι μοντελα.. που απο πισω από το κωλο βλεπεις μπροστα.. ετσι πρεπει να είναι και εσενα αλλα από πισω να μην βλεπεις μπροστα από την πολύ την τριχα.. τα κωλομερια σου θα πρεπει να μην εχουν ακουμπησει ποτε το ένα το άλλο.. πηγαινοντας λοιπον η φιλεναδα σου να κατακτησει το απωρθητο φρουριο η την χαρα του πουστη όπως θες πες το θα βρει μπροστα της το μυστικο Δασος.. η γευση που θα παρει θα της θυμισει γευση από πικραμυγδαλο αφου εσυ επιμελως θα εχεις αφησει ολη την περιοχη απλυτη από το καλο πρωινο χεσιμο που εριξες.. αν την δεις ότι δεν μασαει από την μυρουδια και συνεχιζει ακαθεκτη κρατωντας με το ένα χερι το πουτσο σου και με το άλλο την μυτη της.. μην αγχωθεις.. εσυ ανοιξε και άλλο το σπαγκατο σου και ασε να απολαύσει τις θεσπεσιες ασπρες μικρες στρογγυλες μπαλιτσες από κωλοχαρτο που εχουν μπερδευτει στις κωλοτριχες σου.. εάν την δεις ότι ουτε και με αυτό θα κανει πισω και στο ένα χερι θα εχει το πουτσο σου στο άλλο την μυτη της, με το στομα θα φτυνει μπαλιτσες και θα συνεχιζει ακαθεκτη προς την πηγη τοτε ανοιξε και άλλο, ανοιξε οσο μπορεις τα ποδια σου και ριξε το θανατηφορο αεριο.. ριξτο αργα και όχι με τυμπανοκρουσιες.. ριξτο δειλα.. αν ποναει και λιγο το στομαχι σου θα βγει ζεστο.. σαν αεριο από θαυματουργη πηγη στην στεππα της Πρωσιας..

Αν όλα πανε καλα θα πρεπει να μην αντεξει το κοριτσι σου ολο αυτό το μπαραζ επιθεσεων και να λιποθυμησει.. όταν θα ξυπνησει δεν θα θελει να σε δει στα ματια της και θα εξαφανιστει από την ζωη σου.. στην πραγματικα μικρη περιπτωση οπου τιποτα από όλα αυτά που ειπωθηκαν δεν την πτοησουν τοτε εισαι καταδικασμενος και δεν σου μενει τιποτα άλλο από το να απολαυσεις ένα καλο
” γλυφοκωλι”..

Δεγαμίτης: Μεταμεσονύκτιες σκέψεις (31)

Γαμημενη αυπνια δεν σε μπορω αλλο με κουρασες.. δεν μπορω αλλο αυτα τα ατελειωτα βραδυα ξαπλωμενος στο κρεβατι και βυθισμενος στις σκεψεις.. κατανταει κουραστικο και συναμα αντιπαραγωγικο εαν κανεις καποια πρωινη δουλεια… φφφφφφφφφφφφφ δυσκολευομαι τωρα τελευταια να κοιμηθω ειναι αληθεια.. με φοβιζουν τα ονειρα μου.. δεν θελω να κοιμηθω.. δεν θελω να σκεφτομαι τιποτα.. τιποτα.. αφηστε με εδω.. προχωρηστε παρακατω.. λεω να κατσω λιγο ακομα.. πρεπει να ανασυνταξω τις δυναμεις μου.. ποιες δυναμεις δεν εχουν απομεινει και πολλες.. στρατιωτης και εγω σε αυτον τον πολεμο.. πωπω ασχημο πραγμα να μην ξερεις τι να γραψεις.. πιο ασχημο πραγμα να εχεις μεσα σου πραγματα και να μην μπορεις να τα εκφρασεις.. αρχιδια καταλυτης συναισθηματων ειναι το γραψιμο..
      
    Η αληθεια ειναι πως δεν μου εχει συμβει πολλες φορες να θελω να τελειωσω κατι και να μην το κανω.. για ολους τους γυρω μου αυτο που εχω ειναι τελειο.. για εμενα ειναι μπερδεμα.. ειναι ιος και εξαπλωνετε ραγδαια.. και πρεπει να σε τελειωσω μικρη μου πρεπει γιατι αν δεν το κανω τωρα που ειναι αρχη μετα θα εχουμε προβλημα.. ξερεις εσυ.. θα εχουμε προβλημα.. στα ματια σου βλεπω τον εαυτο μου μικρο και γιαυτο δεν με ξεγελας.. τους αλλους γυρω μας μπορει αλλα εμενα οχι.. μπορει να αισθανεσαι ερωτευμενη μαζι μου αλλα δεν εισαι.. και ποσο ομορφα ειναι αυτα τα παιχνιδια που μου κανεις.. δυστυχως τα ειχα κανει και εγω.. και ξερω πως σε στεναχωρει το γεγονος οτι δεν σε αφηνω να πλησιασεις αλλα ετσι πρεπει να γινει.. γιατι αν εσυ πλησιασεις δεν θα εχουμε καλα ξεμπερδεματα εμεις.. η αληθεια ειναι πως εχω αργησει να σε χωρισω το ειχα παρει ελαφρα στην αρχη το θεμα μας.. δεν πιστευα οτι εχεις τετοιες δυνατοτητες.. και ακομα δεν μπορω να το πιστεψω αλλα ελα που συμβαινει..

    Απο μικρος ακουγα ιστοριες που ελεγαν πως τα αντιθετα ελκονται.. και πως παντα υπαρχει καποιος που ειναι το αλλο σου μισο και σε συμπληρωνει.. δεν ξερω τι γινεται με τα αντιθετα και κατα ποσο ελκονται αλλα αυτο με το ομωνυμα ειναι αρρωστημενη κατασταση.. πολυ ιδιαιτερη και περιεργη ελξη.. ξερει τι θελεις.. ξερει ποτε στραβωνεις.. ξερει πως να σε στειλει απο την γη στον ουρανο και με ελευθερη πτωση παλι κατω.. και το ιδιο της κανεις και εσυ και ειναι ενα  ανελεητο παιχνιδι χωρις σταματημο.. και εκει που θελεις να ηρεμησεις σε τσιτωνει.. και ξερεις πως αυτο θα συνεχιζετε και θα συνεχιζετε.. και απο την μια δεν θελω να περασω παλιες καταστασεις τοτε που διναμε τις μαχες σωμα με σωμα χωρις πανοπλιες και με ξυλινα σπαθια και απο την αλλη τα χτυπηματα που περνανε το τειχος σου ειναι τοσο εντονα τοσο ζωντανα που υπαρχουν φορες που θα προτιμουσες το τειχος σου να ειναι μικροτερο και πιο ευθραυστο για να τα απολαμβανεις συχνοτερα.. γλυκα εντονα και επικινδυνα θανατηφορα.. καθε φορα που απολαμβανω ενα τετοιο χτυπημα.. καθε φορα που γινομαι ευαλωτος και ανοιγοντας τα χερια μου σε κλεινω στην αγκαλια μου.. καθε μια τετοια φορα απομακρυνομαι ολο και πιο πολυ απο αυτον που γνωρισες στην αρχη.. και καθε μια τετοια φορα μας φερνει ολο και πιο κοντα στον χωρισμο.. σου ειχα πει στην αρχη αν θυμαμαι καλα πως κρατα αποστασεις για να περασουμε καλα.. ηθελες να ερθεις πιο κοντα μου ομως εσυ.. δεν καταλαβαινεις πως το χαλασες εκεινη την στιγμη.. θα μπορουσαμε να περναμε τελεια.. ελευθερη σχεση.. χωρις πιεση χωρις τιποτα.. οχι δεν σου εφτανε εσενα αυτο.. στην αρχη σου εφτανε τωρα ομως οχι.. εκανες την επανασταση σου.. ηθελες να αφησεις τον εαυτο σου ελευθερο να εκφραστει και εγω σε κραταγα.. με εβαλες να διαλεξω.. αφου σου τοπα.. δεν ειναι πως δεν σε θελω ειναι πως δεν μπορω.. οριστε.. τι καταλαβες τωρα? τωρα που μου δειχνεις τι αισθανεσαι για εμενα χωρις να το πιεζεις χωρις να το κρατας μεσα σου?.. τι καταλαβες? μπουρδελο τα εκανες τα πραγματα μπουρδελο.. δεν θελω ρε να με αγκαλιαζεις.. δεν θελω να σε μυριζω στα σεντονια μου.. δεν θελω να σε ακουω να μου ψιθυριζεις λογια γλυκα.. δεν θελω.. αισθανομαι περιεργα δεν το καταλαβαινεις? με πηγαινεις σε μονοπατια διαφορετικα.. ομορφα αλλα διαφορετικα.. και πιστεψε με θα ακολουθουσα αν δεν ησουν εσυ.. δεν μπορω να στο εξηγησω αλλα ξερω πως αυτο που εχουμε εμεις οι δυο θα τελειωσει.. ξερω πως να το κανω να τελειωσει και να μην εχω τυψεις.. ξερω πως να σε κανω να την θυμασαι αυτην την σχεση.. ξερω καλα το ρολο του μαλακα να τον παιζω και θα μπορουσα ευκολα να σε πληγωσω.. δεν θελω να το κανω σε εσενα ομως αυτο.. δεν με βοηθας ομως δεν φευγεις.. ερχεσαι ολο και πιο κοντα μου και πιο κοντα μου και το κανεις με τοσο γρηγορο και περιτεχνο τροπο που πολλες φορες απλα γελαω απο αμηχανια.. και σιγουρα μοιαζεις με αγγελο αλλα σου ειπα δυστυχως μοιαζουμε και ισως να σε στεναχωρησει λιγο ο τροπος που θα τελειωσουμε αλλα δεν σε φοβαμαι καθολου.. θα βρεις τροπους για να το ξεπερασεις πολλους και ισως αν με εβρισκες πριν καποια χρονια να ηθελα να παιξουμε μαζι αυτο το παιχνιδι.. αλλα τωρα ειμαι κουρασμενος.. ναι καλα καταλαβες εχω χασει και εγω αιμα μεσα απο τετοιες μαχες οπως θα χασεις και εσυ οταν θα το παιξεις για πρωτη φορα.. σε αυτο το παιχνιδι δεν υπαρχουν νικητες και χαμενοι.. μονο δυο στρατιωτες ψυχικα εξουθενωμενοι απο την μαχη.. δυο καρδιες ταλαιπωρημενες και πολλες αναμνησεις για εφοδια σαν κουτακια πρωτων βοηθειων κρεμασμενα στην πλατη σου.. ειναι ωραιο παιχνιδι μικρο μου αλλα δεν θα το παιξεις μαζι μου..